توافقنامه عدم رقابت ( Non-Compete Agreement )

person

از دیگر قراردادهای موثر در استارتاپ ، قرارداد عدم رقابت است که به مثابه يک ابزار حمايتي از پاره اي منافع مشروع، که البته کم تر در حقوق ايران مورد اعتنا بوده است، عمل میکند. طیق تعهدات مندرج دراین توافقنامه ، یکی از اشخاص ، متعهد می‌شود که بعد از اتمام همکاری اش با شخص یا شرکت ، دست به هیچگونه رقابت شخصی یا سازمانی با فعالیت قبلی خود نزند . این یعنی آن شخص یک کسب و کار را که شبیه و در رقابت با کسب و کار دیگر باشد نه تنها شروع نخواهد کرد، بلکه در آینده هم به آن نمی پیوندد و درصدد خرید چنین استارتاپی نیز برنمی اید. در این قرارداد ابعاد تازه ای از مناسبات بین افراد در فعالیت های استارتاپی روشن میشود . توافقنامه عدم رقابت ، از بعد ماهیت خود، به حقوق قراردادهای تجاری و در موضوع و اهداف حمایتی، به حقوق مالکیت فکری و به واسطه پیامدها، به حقوق رقابت مرتبط می‌شود. در واقع میتوان گفت که هدف اصلی از این توافق ، ممانعت از شکل گرفتن یک رقیب جدید است ، حالا یا به طریق گرفتن ضمانت اجراهای ویژه و قابل اعمال ، یا صرفا اخلاقی ! در معاهده منع رقابت هرجنبه باید با جزییات و به دقت ذکر شود. مثلا اینکه این توافقنامه چه کسانی را در بر میگیرد ؟ یا چگونه راه حلی را برای ممانعت از رقابت برمیگزیند ؟ نفوذ و قابلت اجرای آن در چه زمان حادث میشود ؟ همچنین ابعاد زمانی و مکانی مشخص شده برای منع رقابت تعیین شود. البته مسائلی از این دست میتواند متعدد باشد که با این وجود توصیه میشود با رجوع به وکیل متخصص در این حوزه ، هیچ یک از این موارد ، ناگفته باقی نماند.

گروه وکلای اتحاد